Retirement Community

2012-02-02T12:07:00.003+01:00

Nå tenkte eg å begynna å skriva blogg igjen, aller mest fordi eg saknar å ha ein plass å putta random idear som er for gode til å bare gløyma. Dessverre har eg gløymd ut alle desse ideane. Uansett, blogging blir det, og kanskje litt meir oppløftande enn før, då eit tonn sovepiller, ein Spaniatur og min kjæreste kjære sin støtte faktisk har endra livet mitt.

Dette blei kleint.

Uansett. Eg arbeider i Bergen Realistforening, me bookar band til Kvarteret og drikk øl. Det er stas. I kveld speler Storm Weather Shanty Choir, som er eit av Bergens feiteste liveband. Utover det, er konsertvåren sånn delvis klar, med unntak av eit par datoar. Som tidlegare bookingkoordinator og nybakt nestleiar i organisasjona, følte eg at det var mi plikt å laga ei Spotifyliste med alle banda våre på. Den kan du høyre på her.

Kan vel òg nemna at Johnny Cash ikkje har stått opp frå dei daude for å komma på besøk i Teglverket, men det har seg altså sånn at me har eit Cash-tributeband i mai, så eg tok meg friheita til å kaste på favorittlåta mi med legenden.

Eigenskapar å verdsetja

2011-08-30T14:00:00.000+02:00

--- å kunne skilja person og sak
--- brennande engasjement
--- å ha kunnskap om masse små ting som kanskje er nyttige
--- å kunne le
--- evna til å trøysta andre
--- å vite når ein skal skifta samtaleemne
--- evna til å drøyma
--- å alltid sjå framover med hovudet heva

2011-07-08T12:46:00.003+02:00

Eg likar mykje rart. Som stiftemaskinar. Dei er fine dyr. Eller ikkje. Men eg likar aller best å fylja på dei når dei er tomme, for å setja i den første nye stifta. Eg likar og varme, lyse rom, der eg kan utføra denne handlinga i fred, medan eg høyrer på min musikk, og ingen er i nærleiken til døma eller klaga. Eller komma med ønsker. Bare min, fine musikk.

Ellers drikk eg nokon gonger utan å ha ete, berre for å sjå kor fort eg blir full. Men det er sikkert ikkje lov, og om mamma les bloggen min, kjem ho til å bli kjempesint. Men det går greit, for eg har så langt i mitt liv bare gjort det to gonger. Og nei, ein av dei er ikkje i dag.

Nokre dagar kan eg ikkje stå opp, og nokre dagar får eg ikkje til ting, sjøl om eg må. Derfor passar eg ikkje på skulen, på det store Universitetet, der flittige menneske går og søker seg inn på master fordi dei har høgt nok snitt. Eg vil så gjerne, men det er ikkje sikkert det går.

Joda, det gjer jo det, eg har komt så langt.

Lengde

2011-06-16T18:41:00.002+02:00

Eg får inntrykk av at tida bare har forsvunne sin veg på eit eller anna uforklarleg vis. Teller på fingre, tenkjer tilbake, ser ikkje samanhenga. Det er så mykje eg ikkje veit, og no sitt eg her og kjenner at det for seint å spørre. Det ville vera å innrøyma nederlaget, på ein måte.

Sjølv om det er eit faktum, treng du ikkje veta at eg er klar over det. Sanninga treng ikkje alltid bli malt med fem meter høge bokstavar, slik at alle kan sjå.

Av og til blir eg kortpusta, og hjarta slår usedvanleg fort. Det høyres ut som eit tog over togskinner, i vill hastigheit, dunk dunk dunk dunk. Som gjer at ein ikkje får sova, uansett om ein finn ein behagleg stilling. Ein som verken gjer vondt i nakke eller rygg. Eller i sjela.

Alt tar slutt, og nokre endingar lengter eg etter, samtidig som det er trist når han endeleg kjem. Andre prøver eg å dytta vekk, langt framfor meg, men det går ikkje an, for når alt kjem til alt, er er det tida eg fysisk vil strekka ut. Tida fungerer ikkje slik, for tida er ikkje fysisk. Eg kan verken sjå, høyra eller lukta tida. Det er ingenting å gripa tak i.

Og medan eg driv på å stressa med alt dette, er plutseleg tida her, over meg.

Spøkelser driv på å sveve rundt i gangarealet, men dei er tause. Dei er ikkje synlege, sjølv om dei er skuggar som heng over meg. Spesielt i dei mørkaste delane av kvardagen. Dei lærer meg intet meir enn å stilla betre forberedt neste gong. Det er likevel vanskeleg å vita kva neste gong vil bringa med seg, og kvifor ein vinkel eg bør angripa det frå. I tillegg speler fornekting ei ganske stor rolle i dette evigvarande stykket, som eigentleg ikkje er evigvarande når alt kjem til alt.

Du kan få betalt for å rydde opp i hjernen min

2011-05-31T15:35:00.004+02:00

Din ærlighet er ekkel. Eg halder fast handa di, for eg tør ikkje anna. Som er teit. Kva skulle du liksom gjort? Eg hatar meg sjøl litt meir enn eg hatar deg akkurat no, og sjølv om eg burde springe, blir eg sittande.

Sjølvkontrollen drukna i hundre liter øl, saman med all inntekt og fornuft, og eg er alle mest redd for meg sjøl. Du er ikkje farleg, du er ikkje truande, du er ikkje sterk. Du bare minner meg om kven eg har vore før, og, når alt kjem til alt, den eg eigentleg er. Eg kan gøyme meg sjølv, eller i alle fall gøyma vekk dei delane av meg som øydelegger liv. Men folk forandrar seg ikkje, har eg høyrt mange seie. Det er sikkert ganske sant.

Men eg har prøvd så hardt, og eg syns ikkje du skal få lov til å øydeleggja det. Du er ikkje verdt det. Du er ikkje verdt sterkare kjensler enn likgylde, og kanskje litt medynk frå tid til anna.

Likevel sitt eg her å hatar både deg og meg sjølv, har lyst til å grine kvart sekund, og må skrike til meg sjøl, gong på gong, for å hugse kva situsjona mi faktisk er. Du er ingenting for meg, og likevel har du klart å lura deg under huda mi, og bryja å rive meg i stykker.

2011-04-27T11:26:00.006+02:00

Eg kan ikkje skriva lenger. Det går ikkje an. Min draum er faktisk å bli forfattar, men eg har ingen ord å pressa ut, ingen historie å fortelja. Tru meg, eg har prøvd. Alt blir feil. Og så skal du knuse og knekke meg saman for alt anna eg driv med i staden for?

Nokre folk veit ikkje.

Eg er så sliten, og vil bare reise min veg. Men det går ikkje, for eg har jo snart eksamen, og ferien er over.

----------------

pELbO - Secrets

Multikulturell aften

2011-04-15T20:50:00.005+02:00

Ein morgen, dag, ettermiddag, eg veit ikkje, ble eg overtalt med ut. Etter mangfoldige timer Monkey Island, var det på tide å ta kulturen eit hakk videre, fekk eg vite. På teatersforestilling. Teatergarasjenforestilling, til og med. Teatergarasjen er sært. Det ligger i tredje etasje ute på Verftet, som er ein milliom år i frå alt anna kulturliv i Bergen. Sjarmerande. Heldigvis er det ikkje så langt frå der eg bur, og det kosta bare åtti kroner. Eg var med, sjølv om eg var kjempeskeptisk til samtidsteater med nakne mennesker i. Heldigvis var det bare eit nakent menneske, og det var bare litt sjenerende. Stykket hadde sterke feministiske undertoner, der kvinna; og kvinnekroppen, blei framstilit som forbruksprodukter. Som egg. Dette framstilit gjennom trylling på kjøkken, avklipping av klær, sjølvkutting, manisk dansing med tildekket hode, og nakentrylling. Nakentrylling er litt skummelt, men veldig fascinerende. Det skal litt til, for å klare det, kan eg tenkja meg. Etter forestillingen, var me ei stund lamslått og stille, men ikkje så avskremde at me ikkje etter kvart kunne byrja å prata om det.

Kvelden var ikkje over etterpå, for det varte tross alt bare ein time. Etterfølgjaren av høgkulturen endte opp med å bli eit måltid på lavkultur-Burger King. Eg kan ikkje hugsa kva eg åt, men det var mat, og eg trur eg likte det medium godt.

Etterfulgt gjekk me til ein pub og drakk øl. Det er vel kanskje lågkultur det òg? Pågåande diskusjon sak, har eg fått inntrykk av. Ein pub var det i alle fall. Ein heilt medium pub, intet meir. Mediumkultur kan me godt kalla det. Aftenen var likevel langt ifrå over, så me bestemte oss for å gå vidare.

Til Smakverket. Eg hadde aldri høyrt om staden før ein gong. "Så klart ikkje", tenkte eg når eg kom inn døra. Det er jo bare hipstere der. Og eg verken kjenner eller føler meg vel blant hipstere. I tillegg var ølen dyr og folka bak baren lite hyggelige. Men me hadde no betalt for å komma inn og sjå konsert, så eg skulle faen ikkje bevega på meg. Eg lurer derimot på om hipsterkonserter har eit sånn hemmeleg starttidspunkt som ingen har høyrt om, for det kom ingen folk til annonsert konsertstart, dei bare alle ramla plutselig inn på likt, og så hopa bandet opp på scenen. Bærtur var bandet, forresten. Dei var veldig bra. Musikken i alle fall. I tillegg kunne eg såvidt skimta dei gjennom svaiande sidecuts der framme, og det såg ut som om dei var bra på scena i tillegg. Ikkje at det er sjokkerande, det er jo godt vandte scenemenneske i bandet. Ellers var lyden som betent urin i øyragangane, og eg trur ikkje lysshow er veldig inn i små betongrom med halve PA-er kobla ut. (Var eg litt Engelen nå? Er i så fall på leiting etter sommerjobb, BT) Til slutt gjekk me, fordi me følte oss uvell av menneska og lyden. Beklager, men eg trur ikkje hipsterkonserter er noko for meg - men no har eg i alle fall prøvd det!

Me endte kvelden på tranceparty på Kvarteret. Ei kamerat av oss spelte, og me kjente visst dei som sto i døra og, for me kom inn heilt gratis. Ellers blei me fortalt av han eine mannen at han gjerne ville røyke, og om ikkje me kunne ta over lysbordet. Nå var min kompanjong for kvelden lystekniker, så det var ikkje noko problem for hans del, og ettersom eg ikkje kjenner nokon som går på psytrance-shows, måtte eg jo bare henga meg på med han. Det var eigentleg ganske kjekt. Eg kan bittelitt om lys frå før av, men dette var første gongen eg fekk trykka på ein strobe medan det faktisk var noko som foregjekk. Så der blei eg visst ståande ei stund, å trykka på strober og på knappen som fekk røykmaskinen til å gjemme bort dansende menneske framme med scena, i tillegg til å gjera alt av lys mykje kulare.

Dette var faktisk kveldens siste happening. Heile kvelden blei starten på vårt nye konsept, multikulturell aften, som me skal gjera igjen, ein gong, når begge har tid og pengar og det er nok av interessante ting å finna på - sistnevnte burde kanskje ikkje vera så vanskelig, med tanke på kor i verda me har valgt å bu. Bergen, du fantastiske by!

Ein liten hyllest

2011-03-06T23:18:00.008+01:00

...eller noko sånt. Til Radiohead. Radiohead er eit heilt fantastisk. Det er faktisk det beste bandet i min verd, i mitt hovud, i mine øyre. Noko av det eg likar best, er at det er så privat. Ein kan stort sett ikkje settja på Radiohead i så mange sosiale settings, for folk hadde bare blitt deprimerte. Det er på ein måte laga for å høyre på åleine, i sofakroken, med eit stort headset, under eit teppe. Nokre hits bler jo spelt her og der, men om ein verkeleg skal lytta på Radiohead, så... er det for seg sjøl det passar best. Eg har ikkje ein gong ord, det er så mykje som er fint med bandet. Eg såg dei live på Roskilde i 2007, og det var heilt fantastisk - samt alt for lenge siden. Eg saknar kjensla eg hadde, då dei kom tilbake på scena, og spelte fantastiske Karma Police, akkompagnert av heile publikum, medan eg lukka auga og trykka handa eg heldt i, og grein.

Men sjølv om eg hadde hatt ord, så hadde dei ikkje vore tilstrekkelege. Difor har eg laga ei Radiohead-speleliste. Den er ikkje heilt komplett, men eg skal bygga på han nå og då.

Her.

Tanker frå eit kontor ein ellers produktiv dag

2011-02-15T16:10:00.003+01:00

Eg symjer i eit hav fullt av kvantitativ metode, musikk, snø og kjærleik. Vel vetande om at alle er hyklere, og at små ord er store for nokon. Verdien av eit namn på eit stykke papir kan vera ganske stor den òg. Men eg kjenner ikkje igjen meg sjølv nokre gongar, og då lurer eg på om andre kan det. Kan ein heilt verkeleg sjå seg sjølv frå utsida?

----------------

Funin - Unsound

Curaçao

2011-01-24T14:13:00.006+01:00

Minner

2010-12-13T16:58:00.004+01:00

Plutseleg blir eg dratt fire år tilbake i tid, og tenkjer på alt som var då. Det var utruleg fint, men eg elskar livet mitt meir i dag. Rart kor mykje ting har endra seg på så kort tid. Det er vel sikkert vanleg. Men det kjennes rart ut, for ein trur vel gjerne at nokre ting skal vara, halda seg på same måte, lenger enn andre. Og kor mange år er eigentleg fire, eit heilt liv tatt i betrakting?

----------------

Tim Buckley - Pleasant Street

2010-12-07T11:32:00.006+01:00

Eg satt der, ein time før deadline, medan eg kjente alkohol blanda seg med feber-svime, og vurderte om eg skulle gå inn på internett på telefonen min. Levere derifrå. Kort og konsist, ein liten tekst. Eller berre nokre få ord, for å forklara min mangel på bakkekontakt, min svevande tilvering.

Men det var andre ting som reiv i meg, mitt sakn etter min far, mine bekymringar, mine draumer, min kjærleik. Eg er meg sjølv lik, og det er ikkje så mykje å gjera med det.

Å kunne, å ville, er ikkje å utføra.

Og ein kan hella nerpå så mykje kaffi ein berre vil, ta overdose på c-vitaminar, elska natten lang, gråte kvar morgon ein våknar etter alt for få timer svevn; men det er ikkje noko.

----------------

Regina Spektor - Samson

Ein draum etterlatte seg ei søt lukt i sengetøyet mitt

2010-11-22T16:34:00.005+01:00

Lukta av deg sitt framleis fast i dyna mi. Eg trekjer deg inn, av og til, for å minnast kor fint det var. Då du var her. Eg blir heilt vippa av pinnen, får ikkje gjort noko konstruktivt. Du held fast i meg.

Ikkje at eg trur du vil gjere det.

I søvne blir eg terrorisert av mitt eiga hovud. Eg held meg sjøl meir våken enn sovande kvar einaste natt. Nokre held mareritta fram medan eg er våken. Heile kroppen gjer vondt, sjølv om eg ikkje har vondt nokon plass.

Det hjalp å ha ein varm kropp å leggja seg intill. Hjalp å fortelja meg sjølv, om att og om att, han er glad i meg. Han er glad i meg. Han er glad i meg.

Eg lever på denne tynne, snart gjennomsiktige illusjonen. Kanskje, kanskje. Kan eg holda han. Lenge nok til at eg klarar å få orden på eit par andre ting.

----------------

Radiohead - Polyethylene (Parts 1 & 2)

Ein tapt kamp som aldri kunne vinnast

2010-11-18T09:39:00.004+01:00

Eg er usikker på korleis eg skal kunne leva med synet av deg i hovudet mitt.

Plutseleg står du berre der. Like framfor meg. Eg har sett etter deg i mange måneder, og no er du her. Men eg er ikkje sikker på kor mye av deg som eigentleg er igjen. Leppene dine er sprukne, og du ser liten ut. Kvit i huda òg. Eg ser du er rusa på noko anna enn du burde, og eg kjenner det stikk i brystet.

Du seier du vil ha meg med heim, tar meg i armana, drar i meg. Eg veit ikkje om du har ein heim ein gong, men eg hadde ikkje blitt med deg uansett. Det er ikkje aktuelt å ta deg med til meg heller.

For eg kan ikkje hjelpa deg.

Det gjer vondt å innsjå det, men kvar einaste lille partikkel i kroppen min drar i meg. Det er ingenting eg kan gjera for deg. Du kjem til å øydelegja meg. Eg kan ikkje bruka tid eller energi på å bli fortært, eg har kome for langt i livet.

Du ramler rundt, snakkar til alle, utan meining, irriterar folk. Eg tar tak i deg og ber deg slutta, prøver å få deg til å sjå at du aller helst berre bør gå. Men eg trur ikkje ein gong du veit kvar du er.

Kanskje, neste gong. Så veit du ikkje kven eg er heller.

Og så kan me bli ferdig med alt dette her.

Fran will fail, you will toil your life away and I will die alone upside down on the floor of a pub toilet

2010-11-03T16:56:00.005+01:00

For å kobla om hjernen litt, som er overfyllt av ex.phil, vil eg i dag skriva om, ein heilt fantastisk TV-serie. Ein av dei, som du verkeleg burde sjå. Kanskje den morsomaste i verda. Og ikkje langtrukken, berre tri sesonager finst det.

Black Books, heiter den. Og den handlar om Bernad Black som driv ein bokbutikk, men som heller drikk vin, røyker sigg og... sover, framfor å gjere regnskap, rydde og forhalde seg til kunder. Bill Bailey spillar fantastiske Manny, og saman med Fran, som driv butikken ved sida av Bernad, utgjer dette hovudpersonane i serien, der alle andre ein møter på berre er biroller.

Så veit eg ikkje kva eg skal seie. Det er britisk, spydig og smålig bisarr humor på sitt beste. Og til tross for at Bernad er sånn, det skitneste, sinteste menneske på denne jord, er det umogleg å ikkje bli littegrann forelska i han. Så jævlig er han faktisk.

Vidare er det ein av dei seriane ein berre blir meir og meir glad i, jo fleire gongar ein ser han, så det er berre å setta i gong.

Så mykje meir vil ikkje eg seie, utanom "Which one of you bitches wants to dance?"

----------------

The Concretes - Good Evening

Det er ein Det er ein draum å vera student, heilt fram til...

2010-11-02T12:06:00.005+01:00

Det er november. Lufta er litt friskare no, skarpare. Om morgonon må kanskje nokre skrapa is frå bilruter. Og snart kan eg skli heilt heimefrå til forelesing. Eller mandagspils.

Eigentleg hadde eg tenkt å skriva mykje meir om alt som er bra med november, men eg har ein oppgåveinnlevering og to eksamnar denne månaden, så eg veit ikkje om eg vil.

Fin lyd

2010-10-20T20:25:00.008+02:00

Den første snøen har allereie fallt. Med andre ord, vinteren er så godt som her allereie. For alle som meg, betyr det at det er på tide å setta seg ned å finne ny musikk. Difor har eg laga ei liste over geniale songar for årstida.

Adam & The Ants - Prince Charming
Adam & The Ants - Stand and Deliver
The Aller Værste - Discodrøv
The Aller Værste - Du sklei meg så nær innpå livet
The Arcade Fire - Ocean of Noise
The Arcade Fire - Rebellion (Lies)
The Arcade Fire - Suburban War
The Arcade Fire - Wake Up
Arctic Monkeys - The View From The Afternoon
Blind Melon - Mouthful of Cavities
Blind Melon - St. Andrew's Fall
Blind Melon - Time
Cat Power - Sea of Love
The Clash - Straight to Hell
David Bowie - The Man Who Sold the World
The Dillinger Escape Plan - Milk Lizard
The Dresden Dolls - Good Day
Dunderhonning - Siste Nytt
The Dø - On My Shoulders
Ebba Grön - Die Mauer
Ebba Grön - Staten & Kapitalet
Faith No More - Ricochet
Florence Valentin - Jag Är Hellre Blind Än Ser Mitt Liv Utan Dej
Florence + The Machine - Rabbit Heart (Raise it Up)
Glasvegas - Daddy's Gone
I Blame Coco - Quicker
Jeff Buckley - Mojo Pin
Jeff Buckley - So Real
John Olav Nilsen & Gjengen - Lykkelig Ulykkelig
Joy Division - Shadowplay
Juliette & The Licks - I Am My Father's Daughter
Kaada - Care
Kaada - Don't Worry
Kaada - Mainstreaming
Kaada - Smiger
Kim Hiorthøy - Doktor Watson-Trikset
Kings of Leon - On Call
Kråkesølv - Kalde Føtter
Justice - TThhee PPaarrttyy
Liquid Liquid - Optimo
Nina Simone - Sinnerman
Major Parkinson - Greatest Love
Major Parkinson - Heart of Hickory
M.I.A. - Paper Planes
MGMT - Of Moons, Birds & Monsters
Modest Mouse - March Into the Sea
Mr. Bungle - Carousel
Norma Sass - June
Pixies - Caribou
Radiohead - All I Need
Radiohead - Exit Music (For a Film)
Radiohead - Lucky
Radiohead - 2 + 2 = 5
Ratatat - Loud Pipes
Sleepytime Gorilla Museum - Cockroach
Sleepytime Gorilla Museum - Powerless
The Smiths - Rush And A Push And The Land Is Ours
The Smiths - What She Said
The Stone Roses - I Wanna Be Adored
The Stone Roses - Made of Stone
Twin Shadow - Tyrant Destroyed
Twin Shadow - When We're Dancing
The Veils - Pan
The Veils - Nux Vomica

Spotify-listen har nokon manglar, fordi Spotify ikkje er perfekt. Og det er ikkje eg heller, så det kan nok henda eg må oppdatera dette litt innimellom.

Nokre dagar er berre ikkje som dei andre

2010-10-08T14:05:00.006+02:00

Eg er forelska i sola og livet. Dette er ein heilt nydeleg dag. Alt er riktig. Alle små og store problem er langt vekke. Viska ut av kvitt, varmt lys. Eg vil ta inn denne dagen, leggja han under huda, og la han varma meg i mange år framover. Latteren ligg lurande kvart sekund. Kvar lille del av kroppen sitrar, eg er full av energi. Og glede. Rein glede.

2010-10-02T16:25:00.002+02:00

Om ein ser vekk i frå søvnmangel og sviktande matlyst, er det lite med dette som er feil. Eg er nesten heilt sikker på at eg har tatt rett slutning. Men eg er lei for det.

Gje meg litt til, og eg er din

2010-09-26T17:57:00.005+02:00

Det er ikkje berre tid som kan flytte fjell.

I går kikket eg ut av eit vindauge og såg eit av dei, som ikkje haldt seg i ro. Medan eg veldig sakte, byrja hugsa kven eg er. Ingenting gjorde vondt, men min eiga usikkerheit sjokkerer meg innimellom. På same tid er eg glad for å vera tilbake, og denne byen har endelig vist seg frå si beste side. Den eg har lengta etter heilt siden eg kom hit for å bli, ein regnfull julikveld.

Kjenner på tilvera, kjenner på sollyset, på temperaturen, kjenner på kjenslene. Smaker på maten, på drinkane, på fargane. Jo, eg er sikker. Dette kjem til å bli bra.

----------------

The Smiths - Oscillate Wildly

Tynne jenter, tjukke jenter, whatever.

2010-09-22T17:16:00.002+02:00

Har vel faen ikkje noko å sei om det er syltynne, smålubne eller smellfeite jenter som legger ut nakenbilete av seg sjølv på nett. I min verden er det som regel eit teikn på usikkerheit framfor noko som helst anna, at kvinnfolk føler dei må visa seg sjølv utan klede for å få andre oppmerksame på deira eksistens. Det er DET som er det morosame i denne saka her.

Kva sak, seier du? Om du ikkje veit det, burde du vera glad, eg byrjar å bli lei.

----------------

Major Parkinson - Death in the Candystore

2010-08-20T00:26:00.000+02:00

2010-08-16T08:14:00.005+02:00

Det øyeblikket når det plutseleg går opp for deg at du ikkje aner kva du driv med, kva du har i vente, og kor i helvete du skal hen.

----------------

David Bowie - The Man Who Sold The World

Ting om tid

2010-08-15T16:51:00.006+02:00

Når eg var liten, var sommarferien alltid åtte veker lang. Alle dei åra med åtte veker glir inn i kvarandre no. Eg hugsar mykje, men kan ikkje peika heilt ut når alt skjedde. Einaste eg er sikker på, var at me reiste til Tyrkia og Danmark i 2000.

Danmark var me i mange gonger. Som regel København. Men rakk me ikkje det, reiste me gjerne på båttur eller biltur. Kjørte rundt. Tid tilbrakt i Hardanger, Drammen, Røros, andre steder. Eller på eit båttak i solskinn. Ein gong gjekk me på grunn, det var etter 2000.

Eller så blei meg og Oli plassert hos mormor og morfar. På det idylliske Boganeset. Gjerne sammen med fetter og kusine. Evig mye bading på den langgrunne stranda. Markjordbær. Iskrem. Ein hage full av blomar. Og eit uoversiktleg kratt, eller noko sånn, der eg var overbevist om at det var ein tiger når eg var bitteliten. Mormor sine middagar som alltid gjorde ein kvar mage bristeklar. Og så kom dessert. Lukta av nytrakta kaffi. Kortspel og lego på kveldane og når det regna. Men eg kan eigentleg ikkje hugsa at det nokon sinne regna på Boganeset. Rart.

Eller så var me heime. Der det alltid tøyt ut folk frå hytter på denne tida. Me lekte boksen går, klatra i tre, sov i høyet, ridde på Nana. Kjørte på båt. Kanskje til Rennesøy, for å panta flaskar og kjøpa snop. Eller for å fiska. Eller til Trollhavn for å bade. Ja, om me ikkje gjekk, eller tok i bruk Nana, då. Ho elska og å bada, så eg trur ho var glad når ho fekk vera med. Dessutan hadde me den årlege St. Hans-festen til pappa, då. Eit kapittel for seg sjølv.

Lyden av hundebjeff, lukta av hest og gras, skrubbsår på knea. Sommar på Brimse.

Tida gjekk på ein måte sakte, på same tid som alt plutseleg var forbi. Men sånn er det ennå, for eg kan ikkje heilt forstå at i morgon, skal eg tilbake på skulen igjen.

----------------

MGMT - Kids

Bildesamling frå juni

2010-07-07T16:52:00.004+02:00

----------------

The Stone Roses - So Young

Eg er ein dårleg bloggar.

2010-06-10T14:03:00.003+02:00

Men det er ikkje berre det eg er dårleg til:

--- å stå opp
--- å halda kontakten med gamle vener
--- å hugsa å eta før eg går på jobb om ettermiddagen
--- å bruka tida mi på noko konstruktivt - men eg er snart ferdig med min første Bukowski!
--- hugsa ting...

2010-05-24T18:24:00.000+02:00

Det var ikkje det at eg drakk for mykje; eg drakk feil.

2010-05-15T22:45:00.001+02:00

Tenkjer store tankar. Tenkjer bittesmå. Som drar deg opp og ned, aldri heilt der du vil. Alt er lenkja samen, og plutseleg har du gått for langt. Latt deg rive med.

Den Store Skrivesperren

2010-05-07T11:18:00.005+02:00

Det er hardt å halda han gåande. Flyten.

Eg samla samen eit par geniale setningar og tenkte å bygga ein tekst ut av dei. Eg kom ikkje så langt. Kortare enn vanleg.

Men kanskje fokuset er galt. Kvar einaste setning treng ikkje vera eit kunstverk i seg sjølv?

Likevel skal jo alt vera bra, og samanhenga skal trykkja på rett knappar.

Når eg blir stor, vil eg bli forfattar.

Forresten las eg nettopp Maskeblomstfamilien av Lars Saabye Christensen. Intens bok. Når eg var ferdig, klarte eg knapt å pressa eit einaste ord ut av munnen min. Skulle tru eg var inspirert, men eg var berre rørt. Kanskje ikkje på den gode måten. Men anbefalast, i alle fall.

----------------

Faith No More - Zombie Eaters

The Tide That Left And Never Came Back

2010-04-15T22:46:00.005+02:00

Dagane flaug forbi. Årene kom og gjekk. Eit menneske reiste seg frå rabalderet til slutt. Som dansa salsa natta lang. Som lagde pannekakar og arme riddere til frukost i helgene. Som drakk kaffi og leste aviser etter jobb. Som gjekk på vinkveld til venninner, og som turde å smaka rare ostar. Ho gret ikkje så ofte som før lenger. Og aldri på same måte. Tømte ikkje sjela si. Ber snufsa lett for seg sjølv når ei episk forteljing kom til ein ende. Men musikken din tok ho framleis tilbake. Opna låste dører. Viste vegen til gamledagars rom. Fine så vel som triste. Din stemme rørte framleis noko der inne. Ikkje tru at du er forgløymd, sjølv om radioen har slutta å spela deg. Pla ho seie av og til. Like før ho gjekk til sengs. Og drømte om det som skulle koma.

----------------

Tori Amos - Leather

Å overvurdera seg sjølv og gløyma kva ein eigentleg skulle

2010-03-29T18:10:00.004+02:00

Har funnet sin greie, og gjer den. Trur dei. Det er ikkje som om me har sett det før. Nei. Aldri.

Sorry. Du har blitt gjennomskua. Du trur du er original, men alt med deg er heilt opplagt. Bra du trur du har funne din veg, men ikkje gje meg det der. Du seier ikkje ein dritt, men eg veit jo kva det går i. Grunnen til at orda ikkje kjem ut, er kun at du ikkje har noko mellom beina. Kanskje utan at du veit det, har du svikta den yngre versjonen av deg. Svikta formålet. Svikta meg. Eg kan bare håpa på at det svir langt inne ein stad. Et deg opp frå innsida.

Eg er så lei sånne horer som deg.

2010-03-15T10:27:00.003+01:00

Eg har ikkje tenkt å endra meg berre for deg

2010-03-04T12:53:00.005+01:00

Pannekakemikstur. Pommfritt med smelta ost og grillkrydder. Coversanger. Framleis snø. High-cut skjørt og skjorte. Pumps. Bøker om Italia og musikk. Postrock og nyveiv. Syltetøyglass med myntar i. All slags bilete og lappar med små tekst-utdrag på veggane. Den blanna lukta av sigarettar, kokos, roser og svette. Sminke, smykker, skrivesakar og papir strødd over eit grønt skrivebord. Laptop liggjande ved sengekanten. Bustete, svart hår som stikker opp frå ei fargerik dyne.

Dette var utan tvil den mest interessante jenta eg hadde møtt i heile mitt liv. Eg tenkte likevel ikkje over det ein gong. Då eg sneik meg ut frå senga. Kledde stille på meg. Smaug meg ut. Alt var innøvd. Gammal vane. Rein automatik.

Ein siste gong trakk eg inn lukta av leiligheita hennar. Før eg gjekk ut. Lukka døra bak meg. Tende ein sigarett. Forsvann bland snøflaka.

- - -

Fiona Apple - Across the Universe

Til minne

2010-03-01T01:32:00.002+01:00

Tusen takk for bekjentskapet. Utruleg trist at det ikkje fekk vara lenger. Gladguten, med det rettferdige sinnet, det herlege temperamentet og den store kjærleika for øl og Blue Master. Ein av Folkens største personlegheitar, sjølv etter så få månedar på huset.

Fakta om Nicaragua

2010-02-23T09:11:00.003+01:00

Eg re-postar dette innlegget (med nokre få endringar) frå min gamle blogg. Til Truls, som snart skal dit for første gong. Som ville eg skulle fortelja litt om landet. Here you go:

--- Går du til lege, uansett kva som feilar deg, regn med å få beskjed om å drikka Getorade for å bli frisk.
--- Om noko skal ta 20 minutt, tar det ein time. Om noko skal ta 4 timer, tar det 6 og ein halv. Om noko skal ta 3 dagar, tar det 5. Du tar greia?
--- Er du kvit jente: folk på gata kjem til å ropa "chela" til deg, saman med diverse kjærleikerklæringar og/eller vulgære uttrykk.
--- Er du kvit gut: nokon kjem til å kalla deg deira beste ven etter særs kort tid.
--- Ein feirar ein eller annan helgen eller liknande nesten kvar einaste dag, gjerne med heimelaga fyrverkeri som berre gir frå seg lyd, ikkje fine visuelle greier.
--- Om det er noko rart som skjer der, gjerne den same tingen som er umogleg å legga merke til, kvar einaste dag, ikkje håp på at nokon av dei som bur der kan svara på kvifor det skjer.
--- Om ein taxi allereie har passasjerar i bilen, tyder ikkje det at det at han ikkje vil ha fleire med. Men ver klar over at han kan kjøra drittlangt for å sleppa av dei første passasjerane før han slepp deg av. Det er forresten ikkje noko problem med fleire passasjerar enn seter.
--- Ein buss kan aldri bli for full.
--- Alle har TV, så lenge dei har eit støpsel som det kjem elektrisitet ut av.
--- Du får enten ris, bønner eller steikte bananar (eller alt i saman) til alt.
--- Å ha eit brød i ein månad er null problem, det kjem verken til å mygla eller bli tørt.
--- Det går to kinofilmar per veke, og kinosalen er så kald at du kjem til å frysa i hjel om du ikkje har på deg langbukse og jakke.
--- Neon-glasserte kaker er ikkje verdt å kjøpa, berre fordi ein "måtte jo smaka det ein gong". Dei smakar akkurat så ille som du eigentleg trur.

----------------

Now playing: Kings of Leon - Day Old Blues

by:Larm 2010, dag 3

2010-02-22T16:55:00.003+01:00

CCTV (Samfunnssalen, 21:20)
Dette var gøy! Eg hadde ikkje så store forventningar, eg har knapt høyrt bandet før. Men det funka veldig bra. Kjekk musikk, type Manchester-rock, som det blir kalla.

Blood Command (Rockefeller, 22:30)
Her hadde eg kanskje forventa noko meir. Blood Command er bra, spesielt dei songane som me har høyrt før, men eg hadde håpa på litt meir. Eg veit ikkje heilt kva. Kanskje det var dei konstant moshande folka rett ved sida av meg som plaga. Greit nok å gjere det, men det passar ikkje heile tida, til alle songane.

Shot At Down (Rockefeller Annex, 23:00)
Sidan eg kjenner den eine vokalisten, måtte eg jo få dei med meg. Diverre konkluderte eg med at det kanskje blei i hardaste laget for min del. Likevel skal dei ha masse cred for utruleg bra energi på scena.

[ingenting] (Teltet, 23:30)
Kjempeskuff! Det finnes så mange svenske live-band, og så kommer [ingenting] og er dødskeisame. Triste greier.

Jens Carelius (Teltet, 00:30)
...dette var derimot veldig bra. Utruleg trist at det sikkert bare var halvparten så mange på denne konserten som på [ingenting]. Kjekk musikk som oppmuntra til dansing, men utruleg spennande vokal-bruk, blåsarar på scena og alt som er bra. Hadde med andre ord alt eg syns bandet før mangla.

Lars Vaular (Teltet, 01:30)
For ei avslutning! Dette var i mine auge den aller beste konserten eg fekk med meg på by:Larm. Lars Vaular laga stemning som få kan klara, og når utan tvil fram til eit mye vidare publikum enn bare hiphop-fans. Alle hoppa til musikken, og song med på bergensk. Uansett kor i landet var frå.

Fekk i tillegg med meg lydsjekken til Kråkesølv på Sentrum Scene. Dei spela veldig fint. Synd eg gjekk glipp av dei, igjen. Men dei kjem på Ugå, så det er ikkje stress.

----------------

Now playing: Nostalgia 77 & Alice Russell - Seven Nation Army

by:Larm 2010, dag 2

2010-02-22T07:06:00.002+01:00

Razika (Internasjonalen, 17:00)
Dette likte eg kjempegodt. Utruleg bra, gjennomført musikk. Spennende rytmar, og utruleg fin stemme på vokalisten. Minna på ein måte litt om Norma Sass, berre høyere tempo og litt meir spennande. Desse har eg tru på i framtida.

Manheads (Tilt, 19:00)
Det var dumt det var lite publikum på denne konserten, for eg trur det sikkert er veldig bra stemning når litt fleire er til stade. Kjekk metall-greie, som var lett å like, utan at det var simpelt.

Jabaman (Rockefeller, 20:30)
Eg klarar aldri heilt å bestemma meg for om eg likar Jabaman eller ikkje, men det var utruleg kos konsert. Fin stemning.

Donkeyboy (Rockefeller, 00:30)
Likte denne konserten òg, eg. Er ikkje kjempe-begeistra for det nyre store norske bandet, men dei var i alle fall flinke live.

Serena Maneesh (Sentrum Scene, 01:15)
Utruleg bra lys-show! Og Serena Maneesh har ein kul postrock-greie på gang, men eg blei ikkje heilt fanga.

----------------

Now playing: Nick Cave and the Bad Seeds - The Curse Of Millhaven

by:Larm 2010, dag 1

2010-02-19T14:52:00.002+01:00

Frå og med denne dag av, skal eg i all framtid sørga for å vera i Oslo dagen før by:Larm startar. Det var utruleg herleg å vakna klokka ni, stå opp ti, eta frukost og drikka kaffi, og så byrja å trekkja mot sentrum i 11-tida. I år har eg festivalpass til by:Larm fordi eg skulle jobba i telt-baren frå 11:30 til 18:00 denne dagen. CHILL. Var nesten ikkje folk før klokka 4, og alle eg jobba med var kjempehyeggelge. Men, over til konsertane:

The Pink Robots (16:00, by:Larm-teltet)
Eg har aldri vore noko spesielt begeistra for årets Urørt-vinnere, og hadde eigentleg ikkje tenkt å se dei live. Men sidan dei spelte medan eg var på jobb, så blei det til at eg gjorde det likevel. Sjølv om låta Curly framleis er irriterande, blei eg faktisk positivt overraska. Mye av materialet var i mine øyrer veldig mye betre enn den store hiten deira. Han der frontmannen tok seg godt ut på scena og.

Eplemøya songlag (17:00, by:Larm-teltet)
Folkemusikkbasert vokal-trio? Ok. Eg la godt merke til den eine teksten, som handla om kvinnfolk som drikk brennevin, og flinke var dei heilt klart til å synga. Men det var kanskje ikkje den mest spennande konsert?

A-Laget (18:00, by:Larm-teltet)
Desse hip-hoparane frå Bergen har eg tenkt å sjekka ut lenge. Kanskje greit å ha venta til no. Eg hadde nok aldri kjøpt ein CD av dei, sånn utan vidare, men eg kan tenkja meg at det fort kan bli bra liv på konsertane deira.

Dunderhonning (20:30, Gamla)
Eg huskar ikkje kven som ein gong snakka til meg om disse, men tydelegvis satte det spor ein stad, for eg hadde ei sterk kjensle om at eg måtte få sett dei. Bra var det, for eg likte dei godt. Pen og spennande musikk, type litt Kråkesølv-aktig, men med eit meir massivt og raskare lydbilete. Om det heiter det? Og så er eg alltid for å synga på dialekt.

Jonathan Johansson (21:00, John Dee)
Det var så godt som eit uhell at eg ramla innom her - eg såg feil i programmet. Eg blei heller ikkje lenge, for det var andre konsertar eg tenkte å se (men eg fant ikkje fram til Garage), men fekk eit veldig godt inntrykk av dei to songane eg såg. Bra fart, fin musikk. Verdt å sjekke ut?

Navigators (21:30, Rockefeller)
Dødsskuff. I alle fall første del av konserten. Treigt, dansebandaktig, mye av materialet. Det var ikkje før P3-hitten deira kom at eg syntes dei blei bra. Til gjengjeld haldt dei då nivået oppe resten av konserten òg - som diverre berre var to songar til etter Wall of Stone.

The Megaphonic Thrift (22:30, Rockefeller)
Johnny hadde lova bassisten i dette bandet at han skulle sjå dei, og eg blei med. Me angra ikkje på at me såg denne konserten. Det var garantert den beste eg såg i går. Eg blei heilt bergtatt. Fantastisk musikk. Utruleg mye energi på scena. Desse skal eg heilt klart prøva å få med meg igjen.

Og så gjekk eg heim, fordi eg var trøtt. Men eg skal prøva å få med meg litt meir i dag.

----------------

Now playing: Florence Valentin - Jag Är Hellre Blind Än Ser Mitt Liv Utan Dej

Eg byrjar å bli litt lei

2010-02-16T09:37:00.002+01:00

Sjølv om prisane på røyk gjekk opp betraktleg etter nyttår, og det no ikkje går an å sjå verken røyk- eller snuspakkar i butikkane, kjøper det norske folk like mye røyk som før - og endå litt til. Organisasjonen Tobakksfritt river seg i håret, og har kome med eit nytt, revolusjonerande forslag som ein gang for alle kjem til å setja eit stoppar for nikotingalskapen her i landet: økte prisar og mindre tilgjenglegheit!

KaaaPOW!

2010-01-30T16:39:00.002+01:00

Yes. I går var eg så heldig å koma over nok eit band som fortener litt oppmerksomheit i bloggen min - Bergensbandet Ribozyme. Type hard-rock/metal. Består av kanskje dei tre mest hyggelege artistane eg har jobba med nokon sinne. Tre? Men det er ikkje mange, er det vel? Nei. Men for eit lydbilete dei tre klarte å kreere! Eg blei litt sjokkert når eg innsåg at dei berre var tre. For dei fylte heile scenen, og taket heldt på å ramle ned i Grottene på grunn av volumet. Ja, for det var på konsert på Folken eg fekk oppleva dei på første gang. Alt med heile kvelden var utruleg bra, og eg har tru på at desse gutane, er på veg opp, fram. Og me trur dei står i Storsalen om eit år. Eller endå mindre. Anbefaler eigentleg alle som har muligheita, til å få dei med seg. Ein kan vel kanskje byrja med, urørt.

----------------

Now playing: Kings of Leon - Day Old Blues

Angsten, og komplikasjonane med å komma over han

2010-01-26T09:40:00.006+01:00

Eg tør ikkje stå opp. Eg er redd. For at bygningsarbeidaren kan sjå meg naken gjennom vindauget. For at golvet er kaldt mot føtene mine. For at eg ikkje har reint undertøy. For at badet er opptatt. For at det ikkje er noko på TV. For at eg er lei av alle TV-spela mine. For at me ikkje har noko godt å eta. For at me ikkje har anna enn vatn å drikka. For at eg ikkje skal finna meg ei bok eg vil lesa. For at eg har gløymt alle skjerfa mine, for at skoa mine er fulle av hol, for at jakka mi lukter vondt - så eg ikkje kan gå ut.

Eg er fanga. På eit lite rom. Fullt av rot og gamle planar eg aldri gjennomførte. Med dyna dratt langt over hovudet. Langt nede i ei pute som smakar salt etter sveitte og tårer. Og det blir ettermiddag, og eg har vore vaken sidan seks, utan å komma meg lenger enn til sengekanten.

----------------

Now playing: The Veils - Nux Vomica

By:Larm

2010-01-15T18:05:00.004+01:00

Sånt eg vil få med meg; til inspirasjon for andre:

A-laget
Audrey Horne
Bjørn Hellfuck
Blood Command
Bushman's Revenge (Even frå Shining sitt band!)
Denga Denga
Dunderhonning
Haust
HOWL
Ingrid Olava
Jabaman
Kråkesølv
Manheads
Navigators
Razika
Shining
Shot At Dawn
The Tiny
Ungdomsskulen
Vreid
Æ

Nå, eg veit ikkje om alt dette er bra, men By:Larm handlar blant anna om å sjekka ut nye band, gjer det ikkje? Tar gjerne imot tips og kommentarar.

2010-01-10T22:39:00.001+01:00

"Veit du korleis ein lagar blåbær? Du kveler ei ert!"

- Trond

Hooters

2010-01-10T18:34:00.004+01:00

Nå vil man starte opp Hooters i Stavanger. Eit ord: dødsteit.

Har Yri noko imot lettkledde jenter?

Nei, sjølvsagt ikkje. Eg snøbada topplaus, og kom på radio på grunn av det. (Radio? Merkeleg ting å koma på radio for...) Strippebar? Versågod. Start gjerne opp. Då veit ein kva ein får. Ein veit kva folk ein treff på. Og alt det der. Hooters er liksom ein familierestaurant. Halvnakne damer? Familie? Eg kjenner eg blir raud av tanken. Dessutan likar eg ikkje å få puppar og rumpe klint opp i maten.

Typisk Stavanger, er det. Bergen får strippeklubb. HEY! Det vil me òg ha. Men noko litt meir barnevennleg. Kva med Hooters? Ja!

HOOTERS?!?

Barnevenleg strippeklubb?

Mamma, eg er redd.

Dessutan likar eg ikkje det konseptet med den same typen restaurant over alt, i heile verda. Hurra for lokaleid. Eg elskar ein kvar kafé restaurant som ikkje er ein stor marknadøkonomimaskin. Til og med dei som er drit. Så lenge det er noko ANNA. Så lenge det bidrar til å gje ein stad personlegheit. For kvar einaste amerikanske burgersjappe som opnar i Stavanger, mister byen litt og litt lokal atmosfære.

Ikkje at han har så mykje av det frå før av. Helvetesskittfitteby. Kvifor skal me alltid vera som alle andre, kan me ikkje finna på meir på eiga hand? Me kan jo om me vil.

Eg er veldig usakleg, men dette er IKKJE eit innlegg i den politiske debatten rundt Hooters. Berre utlaup for personleg frustrasjon.

Designhore, eg har ikkje peiling og eg veit det

2010-01-08T15:00:00.006+01:00

For dette brydde eg meg mye meir om: Lars Saabye Christensen; snø; pizza; Bergen; skiskyting; Studentersamfunnet Folken; å lage morosame ord som sluttar på JUICE; oppdaga ny musikk; sjå på TV-seriar; spansk; matlaging; bøker om historie og samfunn; øl og vin BLIR fin; teikneseriar på dagtid; CD-samling; festivalliv; jobb; solskinn; EON; bading; Garage; hesteridning; musikkquiz; reiseliv.

----------------

Now playing: The Velvet Underground - All Tomorrow's Parties

Godt Nyttår

2010-01-06T08:56:00.003+01:00

Eit nytt år har ramla inn over oss. Eit nytt tiår, til og med. Ikkje at eg veit om det er noko stort. Sist tiårskifte var det jo milleniumskifte, så folk var på ein måte litt meir fokuserte på det. Og tiårskiftet før det, vel, det hugsar eg ikkje, ettersom eg var to.

Det finnes mange ting eg kunne sagt om 2009. Mange historier eg kunne fortalt. For ikkje å snakka om kva eg kunne dratt fram frå det siste tiåret. Eg har sett mange kåringar. Tiårets beste, og så vidare - til og med tiårets ti verste sanger, på P3. Smerte i øyrene.

Men når det kjem til tiårets beste - gratulerer til John Olav & Gjengen som har lurt seg inn på ein heil haug lister med For Sant Til Å Være Godt. Gratulerer, bare det.

Trur ikkje eg skal trekkje det så langt. Tiåret er stort for meg. Mange år. Følgjande seksjon er for spesielt interesserte--> [Eg hugsar når det blei 2000. Hugsar nyttårsafta. Me feira i byen, for første gong i mitt liv. Hjå Torfinn Nag. Me gjekk i fakkeltog til sentrum. Såg eit stort show og fellesfyrverkeri. Alle heilt nye opplevingar for meg. Vidare skilte mamma og pappa seg i mars same år. Eller, dei fortalte at dei skulle skilje seg, i mars. Mamma flytta eit par dagar seinare, i april. Skilsmissa i seg sjølv blei vel ikkje gjennomført og ferdig føre lenge etterpå. Men eg hugsar dei dagane. Det var dei verste i mitt liv. Eg trur ikkje eg har sett pappa gråte nokon gong før eller etter. Utanom av glede då eg heldt tale for han og Cecilia i bryllupsfeiringa på St. Hans i 2004. Då var eg akkurat ferdig med ungdomsskulen, og skulle til å kasta meg ut i det som skulle visa seg å vera helvete for meg; vidergåande. Javisst gjennomførte eg tre år på allmenn med heilt greit snitt, men det var bare såvidt, at eg klarte å klora meg fast til det. Det går vel an å takka nokre få folk for det, type Christian, Tjoms, Sletten, Ufo, Siri (læraren). Sidan reiste eg til Nicaragua, for å læra spansk. Det gjekk bra, men sidan det, har det ikkje skjedd mykje. Eg har jobba på Shell. No jobbar eg bittelitt her og der. Og så har eg byrja på Folken og å tulla rundt i musikkbransjen og på festivalar generelt.]

Det var kanskje det mest keisame eg har skrive i bloggen min nokon gong. Men det måtte på ein måte ut. Poenget er, dette tiåret har forma meg i veldig stor grad. Eg gjekk i 6. når det starta, og har gått gjennom tenåra, pubertet, store endringar og alt det der, har hatt påverking på heile resten av mitt liv. Eg tør ikkje byrja med lister og greier.

Om 2009, kan eg derimot seia eit par ting. Skriva om eit par store hendingar, for meg:

--- Lista-turen med Fotogjengen. Uforgløymeleg. Men skummelt få bilete som blei tatt...
--- By:Larm. Første gang eg var der, og eg storkoste meg. Likte vel spesielt godt Norma Sass, Mervin, Fjorden Baby! og ein bransjefest på Stortinget.
--- HOVE. Noregs vakraste eventyr. For ein fantastisk festival, spesielt me så fint år som me fekk denne gongen. Høgdepunkt her var Hockey, The Virgins, Architects, Eagles of Death Metal, Haust, og så klart, FAITH NO MORE. Bandet eg har hørt på sidan 2002, med ein av mine aller største heltar i fronten.
--- Coldplay i Bergen. Ikkje nok med at eg blei kjent med utruleg mange kule og interessante menneske då eg jobba under opp- og nedrigg; konserten var faktisk veldig bra. Og det seier eg, som faktisk ikkje har likt bandet før.
--- NuMusic. Jobba med ein heil haug flotte folk, og koste meg som bandvert for Shining og AU, der siste nemnde gav meg 15 ølbongar, i tillegg til at eg blei godt kjent med bookingmanageren deira Marie. Bra konsertar her var mange, eg nemnar fort Captain Credible, Deerhoof, Wildbirds & Peacedrums og Liquid Liquid som godt hugsa innslag.
--- Berlin. Første besøk i ein heilt fantastisk by eg ser fram til å reisa tilbake til.
--- Nordic Music Week. Eg fekk gratis festivalpass, men fekk ikkje sett ein einaste konsert utanfor Folken, då eg måtte jobba to dagar der, i tillegg til at eg var på bursdagsfest den siste dagen - MEN! John Olav Nilsen & Gjengen på Folken var legendarisk bra.

Til slutt - disse gav ut album eg skaffa meg i 2009: Fjorden Baby!, John Olav Nilsen & Gjengen, Sebastian Waldejer, Lars Vaular, White Lies, Kråkesølv, Fuck Buttons, The Killers (vel og merke fekk eg det gratis) og jo, sikkert fleire, som eg ikkje kjem på.

----------------

Now playing: John Olav Nilsen & Gjengen - Ting Eg Lærte Når Eg Ventet På Bussen

Kva skal til å for å kunne elska denne byen, bare littegrann?

2009-12-15T08:50:00.004+01:00

Snøen falt plutseleg, og så sto me der. Du såg på meg. Det var kaldt, og fraus langt inn til beinet. Eg hadde ikkje noko å og seie. Berre fukta leppene. Tørre og jævlige. Sikkert lite pent.

Kielland-faens-statuen på torget fekk sakte, men sikkert ein kvit russer-hatt. Som dekkja all måkeskiten. Det sat eg og såg på, med ein for-lenge-sidan-kald kaffi i hendene på noko som eigentleg var eit gatekjøkken av eit slag. Fint det. Heile rekkja her. Nattmatrekkja. I perfekt posisjon for dei som skal heim frå utestadrekkja i Vågen. Bergen Brygge sin ekle lillebror. Eg hatar korleis den eine staden kvart år setter opp ekstremt mykje flashy julelys, akkurat som dei ekstremistane ein kan sjå på TV-Norge.

Når snøen byrja å dekkja byen, begynte eg å få litt sansen for han. Såg litt betre ut, på ein måte. All stein laga av barnearbeidare, stumpa sigg, nedtråkka tyggegummi, søppel, oppkast frå fredagsnatta, og så vidare, var alt blitt grave ned. Ute av syne, ute av sinn.

Høyrer du det? Ute av syne, ute av sinn. Som ein kvar helgesynd. Som dine. Det er evigheiter sidan du sto å stirra på meg. Venta på eit svar. Ein kommentar. Noko.

Eg lurar på om du endå er i nærleiken. Snur meg rundt i lokalet. Angrar i sekundet eg løftar auga, kjenner at det var ein glipp, skal ikkje skje igjen.

Men ute av syne, ute av sinn, forblir du. Og eg skal aldri fortelja nokon i heile verda om at eg gløymde meg ut der, eit lite augeblikk.

2009-11-20T19:28:00.002+01:00

Som det billigaste sukkertøyet i smaken. Med kaffi som har stått eit døgn i kolben, varma opp i microbølgeovnen. Utvatna, lunken saft. Og ein dose sur mjølk.

2009-11-16T17:15:00.002+01:00

"Yri? Heiter du det? Det har eg bare høyrt ein gong før."
"Har du høyrt det før?"
"Ja, eg jobbar med ei som heiter det.."
"Åja, du jobber med mammaen min!"

Liten verden.

Ein økonomisk modell

2009-11-16T13:48:00.006+01:00

Pengar. Ein heilt forferdeleg ting å liggja søvnlaus heile natta for. Det kvernar rundt i hovudet mitt. Så mye og så høgt at eg trur eg held heile nabolaget vakent. I alle fall dei to rekkjehusa som ligg ved sida av vårt. Eg ligg på sofaen, fordi eg ikkje vil halde min kjære vaken. Eg ligg bare å vrir meg. Blir for varm. Tar av meg dynen. Blir kald. Tar på meg dynen. Synes lufta blir for dårlig. Åpner vindauget. Han vaknar fordi eg flytter så mykje på meg. Held rundt meg. Etter fem minutt er eg lei, og flyttar armen hans. Og så blir eg sint. Ikkje eigentleg på han, men likevel. Det var rett før eg sparka han ut av senga og heilt heim til seg sjølv i går. Men i staden for gjekk eg og å la meg sofaen. Der eg til slutt, kanskje klokken seks, sovna framfor CSI New York. Nå kan eg det og bli nemnt at eg nesten ikkje har sove denne veka. Eg har jobba hardt og mykje, i tillegg til at eg var dritings på fredag og full på torsdag og lørdag (etter jobb). Ja, fredag hadde eg jo fri. Og eigentleg søndag og, men John Olav & Gjengen måtte inn på Folken 12 for å hente utstyret sitt, så då måtte eg jo opp. Beklager at eg forsov meg, og beklager spesielt at telefonen min var tom for strøm. Hadde eg vore Lars den morgonen, hadde eg døydd.
Men når eg vakna i dag, for kanskje ein halvtime sidaen, eller litt meir, men ein er ikkje våken med ein gang ein åpner auga, var klokka mykje. Sånt gjer meg tiltakslaus. Eg meiner, eg kunne ha dusja, kledd på meg, leita fram busspengar, satt meg på buss nr. 1 og håpt at den gjekk vidare mot Forus etter sentrum. Hvis ikkje måtte eg gått av då, og brukt beina opp Lagårdsvegen, og satt meg i kø på Skattekontoret. Men då hadde eg brukt all den tida forgjeves, for dei skriv ikkje ut skattekort lenger. Eg kødder ikkje. Dei gjer ikkje det. Du må like gjerne bestilla dei på internett, for dei sender det bare heim til den folkeregistrerte adressa di uansett. Då måtte eg dratt til folkeregisteret først. Men seriøst. Hadde ikkje eg skrive dette innlegget, hadde eg ikkje kome på denne informasjonen, som Marius gav meg på onsdag. Iik. Eg trur eg hadde blitt heilt deprimert om eg var på skattekontoret no. Men saka vidare er, får ikkje til å gjere noko, når eg sovnar 6 om morgonen og ikkje kjenner meg opplagt når eg vaknar, og eg sitt her og tenkjer at eg må vaska huset og kleda mine i tillegg. Så eg går ikkje ut, eg sørgar aldri for å få skattekortet mitt. Fordi eg ligg vaken heile natta. På grunn av at eg har lite pengar. Ser du, mann? Eg er håplaus. PS Crew skylder meg masse pengar frå Coldplay. Og eg skal ha lønn for jobbing både på City Bistro og Rema 1000. Og eg må kontakta Gateway College, så har dei og pengar til meg. Dei treng eg for så vidt ikkje skattekort for å få. Eg kan vel byrja der, då. Men herregud, eg lover dykk, hadde dykk visst, kor vanskeleg det er. Eg trur ikkje det er pengane som held meg oppe om natta ein gong, det er sikkert berre vita om eg er så utruleg... eg veit ikkje. Tiltakslaus. Ambisjonslaus. Håplaus. Ute av det.

NB! Det er ikkje lov til å nemne denne teksten for min mor, ettersom ho ikkje forstår at eg sett ting på spissen når eg skriv.

----------------

Now playing: Florence Valentin - Mitt Allt

2009-11-15T15:39:00.004+01:00

Kurrant nok?

Jim Jarmusch

2009-10-26T12:31:00.002+01:00

Dei fleste har kanskje fått med seg namnet, på ein eller annan måte. Diverre har ikkje alle det. Og nå tenkte eg berre å dedikera eit innlegg til denne fantastiske, fantasifulle mannen.

Først av alt: Jim Jarmusch lagar dei finaste filmane i verda. Fulle av kvardagssamtalar, morosame smådetaljar gøymt overalt, intelligens og herleg stemning. Flesteparten av dei handlar hovudsakleg om folk som preiker. Enkelt og greit.

Eg kjem aldri til å gløyma første gongen eg såg Coffee and Cigarettes. Me var ein god gjeng, gode folk, samla i stua heime hjå mamma. Det var meg, Oli, Jokke, Linn, og eg kan ikkje hugsa resten, men me var fleire, ja? Me kokte store mengder kaffi og hadde sikkert førti sigg kvar, og vakna med håse stemmar og ein god kjensle i heile kroppen dagen etter på. Eller, så vidt eg kan hugsa, fekk eg ikkje sova før Oli og Linn skrudde på Chocolat rundtom 4 om natta, på grunn av all koffeinen, så eg hadde sikkert ein grusom dag på skulen. Men det var verdt det. Og ja, Coffee and Cigarettes handlar om akkurat det. Kaffi og sigg. Man, that's a combination.

Vidare var det Down By Law. I screma. You screma. We all screma. For icecrema... Trur den songen gjekk igjen i gjengen mange år etterpå. Framleis i same stue, me såg denne. Takk til min kjære mor som haldt ut med masse bråkete ungdom og film i stua. Handlar om tre fangar på rømmen.

Neste filmen eg såg var Mystery Train. Eg kjøpte han i julegåve til Jokke. Forsåvidt byrja heile greia med meg og Jokke. Christian, min beste venn og bofelle, Jokke sin storebror, hadde sett Dead Man, og var heilt crazy over heile filmen. Og soundtracket. Faktisk, har eg høyrt soundtracket mange gongar, men ennå ikkje sett filmen. Kun fordi Christian høyrte på det heile tida. I alle fall, han preika masse om Jim Jarmusch til alle, og meg og Jokke tok det vidare. Lurar på kvifor Christian ikkje var med på det... Var vel på dei tider me byrja å forsvinna ut av liva til kvarandre. Sånt skjer jo.

Men ja. Jul. Jokke fekk Mystery Train. Dette var på dei tidar Jokke fekk seg eiget rom i hybel. Flytta ut heimefrå for første gong, liksom. Det var ei fin stue i kollektivet, men dei hadde ikkje DVD-spelar, så han fekk låna Playstationen min. Difor bestemte me oss for å bruka ein kveld på filmen han hadde fått av meg, i hans stue, på min Playstation, med pizza og pils. Ein heilaften! Utruleg fin film med tre forskjellege historier. Eg vil ikkje sei så mykje meir, for det må helst sjåast.

Ein gong eg satt heime hjå pappa, ramla eg over Night On Earth. Diverre fekk eg ikkje med meg heile filmen, men mesteparten. Fekk med meg alt frå New York-scena. Det betyr at eg berre gjekk glipp av den første, Los Angeles. Filmen handlar om taxiturar på nattestid, verda rundt. Eller, dei to nemnde byane, Paris, Roma og Helsinki. Og nei, alle preiker ikkje engelsk. Eg trur dette er min Jarmusch-favoritt, så langt.

I går såg eg Ghost Dog. Det er ein mafia-film, my god. Mafia og Jarmusch, blanda inn med The Way Of The Samurai? MÅ BLI BRA. Og ja, det var utruleg bra. Full av genialitet på høgt nivå. Hovudpersonen er ein sinnsjukt stor neger som arbeider som tidenes beste hitman, og som kjem i ueinigheit med mafian. Meir er det ikkje vits å sei, men få filmen med deg. Filmen er sjølvsagt krydra med herlege personlegheiter, som for eksempel iskremmannen som berre preiker fransk.

Eg lovar å skrive meir om Jarmusch når eg har sett fleire filmar. Om du vil vita meir, har du IMDb.

Sjå meg, kjenn meg, fang meg, hold meg.

2009-10-23T12:53:00.003+02:00

Eg er naken. Utanfor byrjar det så vidt å bli lyst. Eg sitter naken i sofaen. Eg har viklet et lite håndklede rundt den nakne kroppen. Det dekker langt i frå alt. Bygningsarbeidarane kan sjå rompa mi når eg lener meg over kjøkkenbenken for å trykke på kaffitrakteren. Hvis dei snur hovudet i riktig retning. På rett tidspunkt. Eg like naken som du er forutsigbar. Om to minutt kjem mobilen din til å vekka deg. Du kjem til å plassera den eine foten på den kalde parketten. Trekkja den tilbake. Sukka oppgitt. Setta deg opp å plassera begge føtene på golvet. Gni deg i auga. Reise deg og gå på badet. Kaffien kjem til å vera ferdig ca. då. Lukta vil ha spreidd seg rundt i heile leiligheita. Gje deg eit lita smil om munnen. Du kjem til å sjå at eg er naken. Men ignorera det. Du kjem ikkje ein gang til å lura på kvifor eg plutseleg er tidleg oppe. Kvifor eg har laga kaffi. Kvifor eg er naken. Kaffien kjem til å vera brennheit når du byrjar å sippa. Du kjem til å brenna deg på tunga. Kjem til å tenna deg ein sigg. Eg kjem til å røyka eg og. Naken. I sofaen. Med eit lite håndklede som ikkje dekkar alt. Stua er mørk. Mørkare enn utsida. Persiennene er lukka. Sjølv om lyset pressar på, er det framleis mørkt her inne. Ingen kan sjå inn her. Men det hadde ikkje gjort noko om dei kunne. Ikkje for meg. Kanskje for deg. Og eg skulle sei til deg at eg elskar deg. Men eg gjer ikkje det. Eg bare sitt her. Lurar på kvifor du ikkje spør om kvifor eg er naken. Medan kaffien svir tunga di. Og siggen forureinar lungene dine.

Dei gule blada blir brått og brutalt reve frå greinene

2009-10-22T03:25:00.003+02:00

Vinden lager ein eller annen særs irriterande lyd. Som om eg nokon sinne kjem til å få sova med den. Blafring. Mildt sagt. Høyres nesten ut som ein grasklippar på taket rett utanfor vindauget. Eg reiser meg for å lukka det igjen, og blir sjokkert over den stjerneklare himmelen. Hadde sett for meg grå skyer fulle av vatn. Kommande regn. Men den gong ei. Skarpt lys og skjerf rundt halsen kjem min veg.

Ikkje blei det betre av å lukka vindauget heller. Helvetes mas.

Det er mange som inbiller seg mye, men Stavanger er særs flinke

2009-10-21T22:11:00.006+02:00

Eg har store draumar, men få planar. Tuller berre rundt i Stavanger. Nei. Gjer ikkje det ein gong. Henger. Jobbar på Studentersamfundet Folken. Jobbar med AKKS. Tenkjer på å engasjera meg i SmiS, men har berre klart å skvisa ut ein artikkel så langt. Konsertanmelding, John Olav Nilsen & Gjengen på Martinique. Av og til jobbar eg med betalt arbeid òg. Som servitør. Eller med grønnsakinnhausting. Sånne ting. Tenkjer på å bli kokk. Søkar på tusen jobbar, men har bare vore på to jobbintervju, nesten tre, siden eg slutta på Shell.

Nokre ting har me i Stavanger. Studentersamfundet Folken, som er bra. Eg likar Johnny, som står for bookinga, for me er stort sett einige. Bland anna om at Materialtretthet er eit av tidenes beste norske album. Me har Martinique, som er intimt og fantastisk til konsertar. Me har Cementen, som er overvurdert, men kos likevel. Og Checkpoint, der meg og Aasta drog å dansa når me var alt for fulle. Før ho flytta til Trondheim Rock City. Eg har litt familie i byen, og litt meir rett utanfor. Halvparten ser eg aldri. Mamma og onkel eig eit søtt hus fullt av varme minner på ein eigendom som er verdt masse pengar, men dei skal dei sikkert selga. Oh, og så har me Tou Scene, som er AMAZING, men dei banda eg draumar om at skal spela der, dukkar aldri opp. Sånn som Sleepytime Gorilla Museum. Me har Sting og Bøker & Børst, men ein blir fort lei. Og ein har eit par kule nisjebutikkar, som eg aldri handlar i, men som har pene vindauge. Pluss fargegata. Geoparken. Dei mange gode restaurantane. Utanom det, er det bare meg, Suz, John, Bjørnar og eit par til som er her. Resten har fordufta.

Eg trur eg saknar Aasta mest, for eg klarar ikkje heilt å erstatta det me hadde saman. Evna til å bare sitte å le dritlenge av det same, utan at nokon andre forstår kva det er. Matchande gullkjolar på Technopartys fulle av glowsticks. Dansinga til Kids, vår kjære song. Meir vår enn nokon andre sin. Å ta vare på alle dei teite sitata folk rundt forbi kom med, kanskje spesielt Magnus og Carlo. Pluss Jone. Den harmlause drittslenginga av Frida. Spydigheita. Overlegenheita. Vår fæle vane for å stenga alle andre ute.

Det er så mykje vanskelegare å koma seg vekk ein det ein skulle tru, nokre gongar. Men snart er det ikkje noko som kan halde meg att her. I det grå.

Av og til tenkjer eg at Stavanger er fint. Men så snur eg hovudet andre vegen, og ser at eg tok feil. Satans bybru, Tusenårsprosjekt og håplause hamner. "Hey, storebror Bergen har eigne drabantbyar, det vil me òg ha!" tenkte Stavanger utan å heilt forstå konseptet, og bygde Verven og Jåttåvågen, som om 10 år kjem til å vera billigast i kommunen, framfor dyrast, som det er no.

----------------

Now playing: John Olav Nilsen & Gjengen - Piken Med Sviket

OBAMA FÅR NOBEL-PRISEN

2009-10-09T12:00:00.002+02:00

Men har han eigentleg gjort noko ennå?

Det er ikkje ein spøk, din mongo, eg meiner det

2009-10-09T11:48:00.003+02:00

Kjensler. Eg likar det ikkje. Det passar meg utruleg fint å slå meg til ro med noko, berre fordi det ikkje er for mykje kjensler involvert. Eg fungerer ikkje særs bra med kjensler. Dei rotar med hovudet mitt. Skremmer meg. Tvinger meg til å gjera ting eg ikkje vil. Å ta meg sjølv i nakken er vanskeleg. Det skal ein ganske stor vekkar til for at eg klarar det. Kjensler skremmer meg. Eg veit ikkje kva eg er i stand til når eg kjenner ting.

Eg undrar meg om alt kan fungera med masse kjensler. Om det nokon sinne blir bra, eller om det er best å la vera å prøva.

Folk ender jo opp på Dr. Phil heile tida.

Ikkje fortell meg at det ikkje har med kjensler å gjera. Kompliserte, ekle kjensler.

Det finnes så mange ting eg aldri kan få til

2009-10-04T15:43:00.004+02:00

Verda er stor. Stor, kald og hard. Det er vanskeleg å koma seg fram, om ein ikkje passar inn i A4-formatet. Eller har utruleg mykje flaks. Men lukkeleg kan ein vel vera uansett? Det er jo ikkje eigentleg eit mål i seg sjøl å passa inn. Ganske mange vil ikkje passa inn. Men passer betre inn enn dei sjølv trur. For eksempel dei som gjer det bra på skulen. Dei ville sikkert nekta for det, men dei passer jo inn. I samfunnet. Innanfor rammene. Faktisk, rammene vart laga for sånne som dei. Sånne som glir gjennom livet. Ikkje at dei ikkje har problem. Ikkje at dei ikkje møter motstand på vegen. Men for nokre, er livet enklare, verden mindre og temperaturen høgare.

----------------

Now playing: The Stone Roses - Made of Stone

2009-10-03T13:59:00.001+02:00

Eg dømmer filmar og musikk på forhand heile tida. Veldig ofte ender det med at eg må bøya meg i støvet og innrømma at eg tok feil. Det gjelder blant anna Modest Mouse, Kings Of Leon og Bubble Boy.

Ein skal ikkje undervurdera det å ha eit par ess i ermet

2009-09-25T16:31:00.005+02:00

Dagbladet er ikkje Noregs beste avis. Ein får ikkje all verden ut av å lesa avisa. Spesielt ikkje i papirformat, då meir oppdaterte nyheiter likevel er å finna på internett. Og det dei skriv om er ikkje hundre prosent heller. Men på fredagar, då kjøper eg alltid avisa. Til tross for at det kostar 20 kroner. Enkelt og greit på grunn av fredags-billaget. Det finnes enkelt og greit ikkje betre underhaldning enn det. Eg blir aldri skuffa. Sterke Meninger. Kjendisar sine fredagsvaner. Etikette. Sjekketriks. Ja. Alt som er bra. Har du ikkje fått sjekka det ut ennå, er det på tide å få knytta skolissene, børsta håret, og alt anna. Og komma deg på butikken.

2009-09-24T03:49:00.003+02:00

Ting som virker:
Å løpe når det regner, og prøve å råke sølepyttene på hvert hopp.
Ta den første banen som kommer og gå av der man vil.
Gå til et høyt sted å se utover.
Smake på godterier man ikke har kjøpt før.
Lese tegneserier i parken.
Dekke på bordet før frokost og spise lenge.
Gå på biblioteket for å lukte.
Ringe mormor.
Besøke noen man ikke har sett på lenge.
Drikke kaffe midt på dagen, eller lese Aftenposten.
Gå i platebutikken og høre på en plate med fint cover eller noe man kanskje har hørt om eller noe man lurer på hva er.

----------------

Now playing: Kim Hiorthøy - Ting Som Virker

Eg er framleis søvnlaus, men resten av landet lever.

2009-09-22T08:42:00.002+02:00

Kva er vel betre på ein morgon som denne, enn å leita fram perler rundt forbi på internett? Liten artikkel eg vil anbefala folk å lesa. Husk å sjå videoen til slutt òg. Den er fantastisk.

John Olav Nilsen & Gjengen...

2009-09-19T12:16:00.003+02:00

Skamskev og drita. Han kjem seg ikkje langt.

Det store mysteriet om jenta som aldri kom seg nokon veg

2009-09-18T01:53:00.006+02:00

Søvnlaus om natta, draumlaus om dagen.

"Kvifor går du ikkje på skule, du som er så flink til det?" spurte ho forrige gong eg traff henne. Må ha vore mange år siden sist. Og kva veit vel ho om det uansett? Og kva har vel det å seie, skal eg bare gå på skule for å kunne visa verden at eg flink? "Eg kan noko, eg og. Se, desse bokstavane viser at eg er flinkare enn dei fleste, faktisk."

Nei takk. Gje meg tid, kjære.

----------------

Now playing: The Cure - Disintegration

2009-09-16T01:29:00.001+02:00

Det var det fine vêret som til slutt drog meg ut av min fyllekulehule og fikk meg til å se fargar og detaljar igjen.

Eg tar opp tråden der han slapp

2009-09-16T01:11:00.004+02:00

Blinkande lys i alle fargar som følgde og ikkje følgde rytmen. Akkurat som oss. Der me svinga og bukta oss rundt kvarandre i rus frå kjærleik og alkohol. Varmen spreidde seg frå innsida og ut i kvar del kroppen, heilt ut i fingertuppane. Huda og leppene våre smakte salt. Me kjende det i kroppen mange dagar seinare, men akkurat då, var alt perfekt. Med dundrande elektronika i høgtalarane og to kroppar heilt, heilt inntil kvarandre.

Me er eitt, kviskra du i øyret mitt etterpå. Og eg følte deg pulsera gjennom mine årer.

2009-09-16T01:02:00.001+02:00

Han konspirerer.

Eg forstår ingenting.

Om eg seier ein setning, byggjer han opp ein vill historie, som er heilt på tryne, men som like gjerne kunne vore sann.

2009-09-16T00:58:00.001+02:00

"I'm a color reporter
but the city's been bled white
and the doctor orders drinks all night
to take away this cure"

Generell ting eg finn interessant

2009-09-15T14:43:00.004+02:00

Ein ven av meg skreiv "Hvorfor stemmer folk blått?" i statusfeltet sitt på Facebook. Dette er svara han fekk på spørsmålet sitt:

"fordi de er opptatt av penger og har en pervers trang til at kriminelle og innvandrere skal ha det dårligst mulig"

"Fordi de tror de skal stemme på favoritt fargen sin og ikke politikk. Folk flest er idioter..."

"Fordi de synes det er en menneskerett å være en kjip faen som ikke tar hensyn til andre enn seg selv, samt forbruke tilsvarende 3,5 kloder og fortsatt ville ha mer."

"for noen mener blått er flått. men det er jo feil.
æsj, jeg blir kvalm."

"fordi de ønsker seg blått blod i årene"

"Rimer på hot?"

----------------

Now playing: Fjorden Baby! - Animalsk

2009-09-15T01:06:00.001+02:00

Eg er ein hyklar og løgnar.

Men det er heilt greit.

----------------

Now playing: John Olav Nilsen & Gjengen - Sånne Som Oss

Valdag

2009-09-14T13:50:00.005+02:00

Den store dagen, som eg både gler og gruar meg til kvart einaste år. Eg var veldig ung då eg bestemte meg for at eg aldri skal stemma på eit fast parti, av prinsipp, men sjå det an frå gong til gong, og det har eg og gjort no.

Kva eg skal stemma, forblir hemmeleg. Eg har vingla mykje dei siste månadane, mellom fleire forskjellige parti. No er sikker på at eg har funne det rette, og så kryssar eg fingra for at dei jobbar for dei sakane eg har stemt på dei for, så godt dei kan. I regjering eller ikkje. Dette er eit høgst spennande val, og eg veldig spent på resultatet.

Så mykje kan eg sei: Eg har stemt ut i frå mi kjærleik til musikk, kva løysningar partiet vil bruka for å kjempa imot øydelegging av miljøet, viktigheita av enkeltpersonens fridom, moglegheita for at fleire skal lykkas i livet, forkasting av A4-formatet og generell kunnskap om korleis ting henger samen.

----------------

Now playing: Arctic Monkeys - Crying Lightning

2009-09-13T11:46:00.006+02:00

Då eg var yngre, forsto eg aldri kvifor enkelte ville halde hemmeleg kva parti dei stemmer på. Då eg var yngre...

2009-09-07T01:18:00.002+02:00

Kva som er sant, varierer med kva ein sjølv vel å sjå.

Med den mengda trøbbel eg klarar å rota meg bort i, er det rart eg kan sitta på eit jobbintervju og sei, heilt ærleg, at, nei, eg har ikkje rulleblad

2009-09-05T15:57:00.004+02:00

Ein kjenner seg ikkje bra, når den viktigaste koplinga i hovudet plutseleg ryker, slik at man klikkar, i berre nokre få sekund, men lenge nok til å forandra alt, og øydeleggja noko stort.

----------------

Now playing: Lars Vaular - Full Effekt (m/Pete'n & Girson (A-laget))

2009-09-05T15:54:00.003+02:00

"Di fikk meg til å tro at denne dopen va problemet, men dopen e jo bare symptomet på problemet."

Konsekvens er noko som er for langt vekke til at eg kan ta og føla på det.

2009-09-04T01:57:00.005+02:00

Beina verker, men hovudet fungerer. Er friskt. Auga mine kan sjå. Eg stirrar dypt ned i ølen. Som ein deprimert vanedranker på leiting etter svar. Detaljane er sjokkerande, for meg. Boblene. Det tynne skumlaget. Dugg. Merker etter bartenderen sine fingre. Forvridde konturar gjennom glaset og væsken.

Høgtalarane tvinger dansbar nyveiv dypt inn i øregangane og ryggraden. Å ha kontroll er nesten umogleg. Alt byrjar å røra på seg. Og kva anna kan eg gjera, enn å følgja etter. Famlande. Men med eit klart hovud. Det er jo det viktigaste.

At ein kan sjå.

Det er ikkje snakk om at eg burde, kan, vil sova. Sjølv om ein kunne rista meg hardt, og snudd heilt opp ned på det. Fornufta sitt som regel ganske langt inne når man er ung.

Og kanskje ekstra godt gøymd når ein har klart å lura i seg oppimot store mengder alkohol. Kroppen verkar, men hovudet gir ikkje opp. Vil ha meir. Eg byrjar å tru at eg lurar meg sjølv. Men som eg sa, fornufta. Ho er vekke.

Kanskje allereie heime. I senga.

Håper i så fall ho er godt opplagt til i morgon, for då har eg sikkert bruk for ho.

----------------

Now playing: John Olav Nilsen & Gjengen - Lykkelig Ulykkelig

Gull

2009-08-30T14:44:00.008+02:00

P3TV har ein heil haug med fantastiske videoer, og å leite litt rundt på heimesidene anbefales på det sterkaste. Her er nydelege Hull i Himmelen av John Olav Nilsen & Gjengen, som kommer med albumet For Sant Til Å Være Godt (tidenes tittel!) 14. september.

----------------

P3TV

Grøne skogar, sure eple

2009-08-29T12:26:00.007+02:00

Ho har så lange fingre, tenker mormor. Som skapt for kvinnehåndtverk. Men alt ho gjer er å spela gitar. Langt meir og betre enn gutane. Med sjel og stålvilje.

Ungane, dei yngste, tittar over bordkanten med digre auge når ho spelar. Dei tør ikkje forstyrra. Sjølv om ho aldri blir sint. Og sjølv om dei aldri ellers held seg i ro. Dei plagar ikkje Marlene når ho spelar. Dei ser rett inn i sjela. Som lysar så fint.

Først spelte ho berre andre sina songar, oppbrukte tonar. Rockelåter som alle hadde høyrt før. Berre for å spela. Når ho møtte Brage, spelte ho latinamerkanske songar og kjærleik og revolusjon. Når han forsvann spelte ho sine eigne songar. Som regel heilt utan tekst. Men fulle av sorg. Det var då dei alle kunne sjå sjela hennar.

Mor tenker at Marlene kjem til å bli noko på grunn av gitaren. Merkeleg nok gjer det henne trist. Eller tom. Men ho seier det ikkje høgt.

Alle veit at Marlene ikkje gret. Ho er stor jente, og det har ho alltid vore. Alle songane ho spelar er hennar tårer. Lillebror lurer på om det blir latter når ho er glad igjen.

Han hugsar ikkje om Marlene lo før. Han veit bare at ho gjorde det med Brage. Men før det igjen.

Far elskar når Marlene spelar. Han er den einaste som seier noko. Snakkar over lyden frå strengane. Han seier at ho er vakrast med gitaren. At han veit ho er knust. At det aldri går over. Men at ein kan ha fleire kjensler på ein gong. Han seier aldri at han kvar einaste tone tar han tilbake i tid. At kvar einaste ein stikker han i sjela.

Far er den einaste som får sjå smilet hennar.

----------------

Now playing: Jeff Buckley - So Real

Kjære Tjostolv Moland og Joshua French

2009-08-29T08:27:00.005+02:00

Biletet der Tjostolv står og gliser medan han vaskar blod ut ifrå bilen har gjort at dei fleste er temmeleg overbeviste om at dykk faktisk drap sjåføren dykkar. Sidan dykk likevel har blitt dømt til døden, kan dykk ikkje fortelja oss alle kva som eigentleg skjedde; kvifor dykk var i Kongo, og kven som eigentleg drap sjåføren?

2009-08-29T08:27:00.001+02:00

Sigg, men ingen kaffi, er berre halve pakken.

2009-08-24T17:29:00.001+02:00

På kvelder som dette vil eg kysse pistolen, legge et kirsebær på hodet og si takk og farvell.

Dagbladet kan det der med å trykke nakne folk på forsidene sine

2009-08-23T14:36:00.004+02:00

Eg bloggar for Bergen, barn og Hans-Erik Dyvik Husby. Av og til for tomrom. Og sin smule for Lars Lauvik. Men aller mest for Lars Saabye Christensen.

Kva som er så inspirerande med Hans-Erik Dyvik Husby veit eg ikkje. Han sjokkerer meg stadig vekk, men alltid på ein god måte. Ikkje med sminken, svetten, billige triks, imitasjonar av dialektar... eller jo, kanskje med imitasjonar av dialekter. Har høyrt frå nokon at han er veldig flink på bergensk, men stavangersken veit eg er litt på tryne.

Eg har ingen behov for å stå på forrerste rad og skrike at eg har ereksjon i kor med mannen, for det har eg gjort før. Det som sjokkerer meg med mannen, er at han er en drøggis, for eg synes ikkje han virker slik. Eg kjenner mange drøggiser, men ingen er som han. Eg er ikkje naiv, eg svever ikkje rundt i en rosaglinsende såpeboble, eg veit korleis det heng saman her i verden. Men eg syns det er rart at han er eks-heroinmisbrukar.

Eg lurer på om alt om inspirerer meg inneholder drøgs, utenom barna og de tomme minuttene.

Eg tar ikkje dop, eg bare lar meg inspirere av at andre gjør det?

Er det ein bra ting?

2009-07-25T20:37:00.008+02:00

Effektiv tankegang... I don't have it.

----------------

Now playing: The Aller Værste! - Hong Kong

Me er så heldige at me ikkje treng å bekymra oss når me skriker ut om urettferd

2009-07-17T20:12:00.005+02:00

Norske media skriv for tida om menneskeaktivisten Natalja Estemirova som har blitt funnet drepe i Tsjetsjenia natt til onsdag. President og statsminister i Tsjetsjenia, Ramzan Kadyrov har blitt utpeika som mordar av journalistar verda over allereie, og raser nå over anklagene. Han kjenner seg så injuriert at han vil bringe saken inn for retten, skriv Dagbladet. Personen som først har uttalt offentlig at han meiner Kadyrov er mannen bak drapet, er Oleg Orlov, leiar av menneskerettsgruppa Memorial.

Greit så langt? Eller skal me ta det heile frå byrjinga?

Tsjetsjenia ligg i det som har fått kallenamnet "Europas skammekrok"; i området der ingen eigentleg veit kva som er land og kva som berre er regionar i Russland; Kaukasus. Det er, hovudsakleg, ei fjellkjede, som meir eller mindre ligg på grensa til Tyrkia, midt i mellom Kaspihavet og Svartehavet.

Det finnes tre uavhengige statar i denne regionen; Aserbajdsjan, Georgia og Armenia. Om du leser mykje aviser, hugsar du kanskje at det ikkje var så lenge siden at Russland rota rundt nede i Georgia. Alle disse landa har hatt mange problem med det gigantiske landet i nord etter at dei klarte å lausriva seg rundtom - ja - Sovjetunionens fall.

Vidare består Kaukasus stort sett av ei heil rekkje russiske republikkar - med eigne presidentar og det heile. Kor sjølvstyrt ein er når ein er sjølvstyrt i Russland, er eit stort emne eg ikkje skal ta for meg no, men at det finnes store grupper menneske i desse områda som gjerne vil lausrive seg, kan ein i alle fall ikkje leggje skjul på. Tsjetsjenia er ein av desse republikkane.

Om eg no nemner den episoden der 1200 skolebarn blei halde som gissel berre nokre få år tilbake, ringer det kanskje ei hjå mange. Det var ei seperatistgruppe frå Tsjetsjenia som sto bak dette, som er ein av dei mest kjende aksjonane utført mot Russland for å vinna uavhengigheit i nyare tid.

Dette er verkelegheita, eit bra bilete, på korleis livet er og alt henger samen, i Tsjetsjenia: Det finst sannsynlegvis ikkje ein einaste person der som har tatt sertifikatet, slik me ville gjort det i Noreg. Køyretimar, øvelelsekøyring, teorikurs og så vidare. Alle som køyrer har sannsynlegvis valgt ein av tre alternativ: betalt for å bestå kjapt og enkelt, kjøpt heile sertifikatet eller, rett og slett, gitt faen i heile sertifikatet, og heller gått inn for å bestikka politiet kvar gang dei blir tatt for å køyra utan.

Kven er det som kjem best ut av eit system som fungerer på denne måten, så totalt gjennomsyra korrupt? Det er menneska på toppen, det. Eller mannen å toppen, om du vil. Han har eit ansikt, og han har eit namn. Fleire er innblanda, fleire er skyldige, men me veit kva som foregår, og me ser kva som skjer. Me er ikkje dommare, ikkje jury, og ikkje Gud, men me er ikkje dumme, og det er vårt ansvar å la mannen som sitt på toppen få vita at me ser.

2009-07-13T19:27:00.002+02:00

Det kom så bra brått på meg eg måtte stoppe opp.
Det kom så bra brått på meg, det kom som et sjokk.

Om

2009-07-09T18:07:00.004+02:00

Ho har på seg ein svart hettegenser. Frå ein festival eg var på i sommar.

"Kva jobba du med?"
"Når?"
"På festivalen."
"Eg jobba ikkje der."
"Kvifor har du han på deg, då?"
"Fordi det gjer at eg ser meir ut som det eg vil vera."
"Du kan ikkje tenkja deg at det kanskje gjer inntrykk av at du er litt falsk?"
"Herregud, alle kler seg som det dei vil vera."
"Korleis kan du seie noko sånt?"
"Sjå, då. Alle tar på seg noko som representerer det dei vil at andre skal oppfatta seg om. Ein raddis tar på seg raddis-klede fordi dei vil vera raddisar, ute blant folk."
"Kva med at folk kler seg som det dei èr?"
"Om du er det du vil vera er irrelevant. Det finnes ingen som er reinspikka uansett. Om du høyrer på metall, og går i masse svarte klede med bandnamn og naglar på, tenkjer folk som ser deg at du er ein metall-freak. Men du kan for alt dei veit, ha heile U2-diskografien heime. Ikkje kan folk vita noko om korleis du èr, heller. Dei kan bare se at du likar metall, og du har sjølvsagt tatt på deg fordi du vil bli oppfatta som ein metallar."
"Det du seier nå, er eigentleg bare at ein kler seg etter kva ein vil bli oppfatta som."
"Eg har fått inntrykk av at ein er det ein blir oppfatta som."

Mennesker er så rare når det kjem til kva dei irriterar seg over.

2009-07-06T22:54:00.005+02:00

Plutseleg er eg heilt vaken, eit hundre prosent. Og alle konturer er skarpe. Klare. Det er sånn det må kjennes å byrja med briller etter å ha gått rundt med dårleg syn heile livet.

Eg er ikkje bekymra.

Ein song som er alt for ofte på radioen blir synge høgt. Av meg. Av alle. For det er morgon, og dei andre har byrja å stå opp. Det er lydar over alt uansett. Dei siste kjem ikkje til å sova lenge.

Eg er ikkje bekymra.

Men det er jo ikkje vits å gni det inn i trynet på folk eg veit kjem til å laga drama, så eg trekkjer meg tilbake og gøymer meg vekk. Alt for å unngå unødvendige konfliktar. Slik som alltid.

Fiendar eksisterer ikkje i mitt liv. Sinne er ein byrde, og det veit eg så alt for godt. Og eg blir sint. Når andre blir det.

Eg gøymer meg bort som alltid, og tenkjer eg burde vera meir ærleg, alltid, bortsett frå akkurat no.

Konfliktar eller ei.

2009-07-04T13:44:00.002+02:00

Bergen brings the fun back in funeral.

Eg elskar sol og varme

2009-07-02T18:04:00.004+02:00

Ha på seg så lite klede ein berre vil; tusla rundt barbeint i nyklypt gras; eta meir iskrem enn ein har godt av; grilla mat med overdrevet mykje heimelaga marinade; dra på festival òg leva livet som ein aldri ellers gjer; slappa av i hagen etter jobb; sova og køyra med vindauga på vidt gap; symja i vidundereleg vatn; dra på lange turar; få gyllen farge i huda.

Men eg tykkjer og det er viktig å seie at ein òg kan nyta sola ved å setta pris på å halde seg vekke frå ho innimellom. Då likar eg best å drikka iskaffi i eit kjøleg kaféhjørne med macen framfor meg.

----------------

Now playing: Faith No More - Take This Bottle

Hovefestivalen

2009-06-28T21:28:00.004+02:00

For ikkje alt for mange dagar sidan ramla eg inn dørane heime med illeluktande bagasje og skittent hår, lykkeleg og sliten som få. Hovefestivalen 2009 var, ei kjempeoppleving.

Først av alt. Musikken. Eg har sett ein del klagar på line-upen rundt forbi, og kan ikkje forstå kva folk pratar om. Det var utruleg mykje kult å få med seg, innen mange forskjellige sjangre. Personlege favorittar var White Lies, The Killers, Hockey, The Virging, Fjorden Baby!, Architects, Eagles of Death Metal, Franz Ferdinand, Haust, Slipknow, Parkway Drive og sjølvsagt, Faith No More. Anbefales, Anbefales.

For det andre. Været var nydeleg. Stemninga var god, både i campen og på konsertane. Alkoholinntaket var høgt. Maten var alle tiders. Bilen vår var tøff.

Men Cashless-systemet, der du fikk utdelt eit eget betalingskort som måtte brukast på heile området om ein skulle kjøpa noko, var irriterande. Det var kodelaust, og om ein mista det, kunne ein ikkje få tilbakebetalt eventuelle pengar ein hadde overført til kortet. Skummelt, skummelt.

Dessutan var dei som hadde ansvar for sikkerheita piss. Når ein dyttar ein halvveis bevvistlaus mann bakover i publikum, framfor å dra han over barrikadene, har ein ikkje mykje peiling.

Skal me dra ut i villmarka og laga masse barn?

2009-06-18T17:57:00.003+02:00

I følge avisene har bystyret i Stavanger bestemt seg for å slutte med det som heiter "kulturbevilling."

Kva er dette?

Bevilling? Eg har ikkje forstått ordet endå. Er det som i "å bli vill" eller "å gjøre vill"?

Så lenge dei ikkje slutter med kulturbevligning, er eg glad, for då kan me risikera at store delar av det lille, med gode, kulturlivet me har i Stavanger døyr ut.

2009-05-30T21:16:00.001+02:00

La oss invitera alle faens saman til eit kjempekalas.

2009-05-30T06:28:00.007+02:00

Om eg skal ta sjølvmord, skal eg gjera det på ein tilfeldig bensinstasjonsdass.

For det første, er sjølvmord så lite grasiøst, at det bør gjeras på den skitnaste plassen du kan finna. Mange tykkjer vel fint om sjølvmord, eller noko, men verkeleg. Det er dritt. Det einaste du nokon sinne har fått gratis, burde ikkje kastas vekk på den måten. Som om du kan sjå, kva som kjem, og vita at det er det rette. Som om det er opp til deg å gje deg sjølv æra over å vera så jævlig at menneskeheita er betre utan deg.

Det blir alltid søl av det òg. Ein annan grunn til å gjera det på eit bensinstasjondass. Dei er som regel fulle av junkiar, alkisar, små ungar og full ungdom som grisar dei til likevel. Det er noko litt anna enn å ta pillar så ein spyr utover mor sin dyre designer-sofa, eller å dekka dei Italia-importerte, kvite marmorsflisane på badet med blod. Bensinstasjonsdassar skal vera skitne og ekle. Dessutan forventer folk at dei er i ustand, så det er ikkje så farlig når dei ikkje slepp inn fordi du sjølvsagt låste døra, og nå, ikkje er i stand til å opna ho.

Ein siste grunn er å spara pårørande for unødvendig mykje smerte. Greit, dei behandla deg kanskje ikkje bra, om du valgte å ta sjølvmord, men framleis. Om det var nokon du elska i livet, vil du ikkje utsette dei for traumet dei får om det er dei som oppdager deg. Tilgrisa, jævlig, på ditt mest egoistiske og, sjølvsagt, daud. Ein tilfeldig bensinstasjonarbeidar kan nok og bli traumatisert, det kjem litt an på kordan du vel å ta sjølvmord og litt sånne detaljer. Men i bunn og grunn, kjem det til å gå over, for bensinsstasjonarbeidaren kjenner ikkje deg, og kjem ikkje til å ta det inn over seg i like stor grad som eit menneske du kjende. Etter ein åtte år, i ein annan jobb, klarar nok bensinstasjonarbeidaren å tenkja på andre ting igjen.

Dessutan må ein ha ein helvetes sterk psyke for å jobba på ein bensinstasjon i det heile tatt.

2009-04-24T10:35:00.002+02:00

Plutseleg, utan at eg la merke til det, har det kome blomar og grønne blad overalt!

2009-04-19T21:39:00.001+02:00

Eg elskar denne sangen!

2009-04-19T21:25:00.002+02:00

Ein god, ny måte å sei det same gamle på.

Kanskje du nå forstår, denne gongen, når eg legg det fram på denne måten?

----------------

Now playing: Fjorden Baby! - Balladen Om Mary Jane

2009-04-19T21:19:00.004+02:00

2009-04-10T01:50:00.003+02:00

"Eg klarar aldri å innsjå at det er ting eg ikkje kan få til."

Akkurat nå er du det viktigaste i livet mitt

2009-04-10T01:25:00.008+02:00

Dette stemmer ikkje, og eg merkar det. Meir og meir for kvar gong eg treffer deg. Alt er ikkje som det var.

"Går det bra med deg?" spør eg. Litt kvardagsleg, litt meir enn eg hadde tenkt. Men du forstår det, gjer du ikkje? Du forstår at eg meiner det seriøst, at eg faktisk lurar, du kan sjå alvoret i auga mine.

Du prøvar først å svara ja.

Men ansiktet ditt vrir seg. Får ein fæl grimase. Eg ser at du lyger, og du ser at eg veit det. At det ikkje går bra.

"Nei, det gjer eigentleg ikkje det.."

Eg vil vita kva som er galt, og eg vil hjelpa deg. Men du vil ikkje fortelja meg, og det er ingenting eg kan gjera uansett, er det vel?

Eg vil så gjerne, for noko er heilt feil. Og eg bryr meg om deg. Dessutan skylder eg deg såpass. Ikkje at det har noko å seie. Ikkje at man trenger å skylde nokon å hjelpa dei. Eg hadde hatt lyst til å gjera ting betre sjølv om eg ikkje følte eg sto deg i gjeld.

Auga dine er nesten svarte, og du ser alvorleg ut. Alltid. Men ekstra mykje no.

Eg veit ikkje kva du tenkjer på. Eg veit du alltid tenkjer mykje, og at mykje av det er kloke, men òg mørke tankar. Eg veit fortida di plagar deg. Grumsete som ho er.

Eg kan ikkje ein gang sjå for meg, kva som kverner rundt, og korleis det kjennes.

Men eg skulle så gjerne ønska at eg kunne gjere noko for å få deg til å bli deg sjølv igjen.

Eg saknar deg.

Og eg skulle ønska du forsto kor mykje du faktisk betyr for meg.

----------------

Now playing: Radiohead - You And Whose Army?

2009-04-09T08:49:00.002+02:00

Uansett kva eg gjer, prøver eg å gjennomføra det slik du ville gjort det. Fordi alt du gjer, er perfeksjon for meg.